آرام باش...
آرام باش، که هیاهو دردآور است.
بلندهمت باش، که فرودستی و سقوط، پُرِ ازدحام است.
صبور باش، که بیحوصلگی ناامیدکننده است.
روشن و درخشان باش، که تاریکی نابودکننده است.
خودِ واقعیات باش، که تکرار ملالآور است.
+ نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت 11:42 توسط محمد دست افشان
|