📖 زمزمه‌های بی‌پایان با خدا

مناجات شماره ۸: "ای شفابخشِ ناپیدا..."

خدایا…
چیزهایی در دل آدم هست
که نه می‌شود گفت،
نه می‌شود پنهان کرد؛
فقط می‌شود به تو سپرد.

تو می‌دانی
کدام زخم‌ها قدیمی‌اند،
کدام آه‌ها بی‌صدا مانده‌اند،
و کدام امیدها
در سکوت جان می‌گیرند.

پروردگارا
بر دل من مرهمی بگذار
که از جنس خودت باشد؛
مرهمی که نه زمان می‌سازد
و نه آدم‌ها،
بلکه تنها تو…

به من بیاموز
در لحظه‌هایی که هیچ‌چیز روشن نیست،
چگونه به حکمتی اعتماد کنم
که دیده نمی‌شود
اما هرگز اشتباه نمی‌کند.

خدایا
دلم را در آغوش رحمتت پنهان کن؛
تا نه سختی بترساندش،
نه جهان بشکندش.

🕊️ جرقه‌ای برای دل:
گاهی آرام‌ترین درمان، این است که فقط دستت را در دست خدا بگذاری.