📖 زمزمه‌های بی‌پایان با خدا

مناجات شماره ۹: "ای تکیه‌گاه دل‌های تنها..."

خدایا…
دل آدمی گاهی بی‌آنکه تهی باشد، خالی می‌شود؛
بی‌آنکه زخمی باشد، درد می‌گیرد؛
بی‌آنکه چیزی کم باشد، چیزی کم دارد…
و من می‌دانم این «کم‌داشتن»،
همان دلتنگی توست.

پروردگارا
چنان حضور خود را در جانم جاری کن
که نبودن هیچ‌کس
مرا نلرزاند.
چنان آرامشم بده
که در میانه‌ی طوفان‌ها
پناه را در تو ببینم،
نه در ساحل‌ها.

خدایا
اگر راهی می‌گشایی،
قدمم را محکم کن؛
اگر می‌بندی،
دلم را آرام کن؛
که من آموخته‌ام
هرچه از تو برسد، خیر است،
هرچه از تو نرسد، حکمت است.

تو را می‌خوانم،
نه از سر بی‌پناهی،
بلکه از سر عشق…
که پناهی جز تو نیست
و عشقی جز تو
امن نمی‌ماند.