تقوا
تقوا و تدبیر الهی، راه خروج پنهان و رزقی است که انسان هرگز گمان نمیبرد.
تقوا آن است که میان خود و معصیت خداوند سپری قرار دهی و خشنودی او را در نهان، پیش از آشکار، برگزینی. هنگامی که این معنا در دل استقرار یابد، بنده با حسّی ایمانی و عمیق زندگی میکند و هر قدم خود را زیر نظر خداوند میبیند. و در همینجا معجزه پنهان آغاز میشود.
خداوند دری را که به آن چنگ زده بودی میبندد، تا به جای آن خیری به تو عطا کند که هرگز در اندیشهات نمیگنجید. رزقی برایت مینویسد از راهی که حتی در پی آن نبودهای. تو را از مکرهایی که برایت چیده شده، بیآنکه بدانی، نگاه میدارد.
خداوند متعال میفرماید:
إِن تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا
«اگر تقوای الهی پیشه کنید، برای شما وسیلهای برای تمییز (حق از باطل) قرار میدهد» (انفال: 29).
یعنی نوری که به وسیله آن حق و باطل را تشخیص میدهید، از فتنههای تاریک نجات مییابید و دل شما به تصمیم درست هدایت میشود. و نیز فرمود:
وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُعْظِمْ لَهُ أَجْرًا
«و هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند گناهان او را میزداید و پاداشی بزرگ برای او قرار میدهد» (طلاق: 5).
راز غیبی تقوا آن است که قوانین زندگی انسان را دگرگون میسازد: اندک را پر برکت میکند تا بسیار گردد، دور را نزدیک میسازد، آرامش را بر دل فرود میآورد، و انسان را در غنا و بینیازی مینشاند، هرچند مال اندکش باشد.
رزق، تنها مال نیست؛ بلکه آرامش دل، برکت زمان، پاکی سینه و گشوده شدن درهای خیر است.
وقتی پس از سالها به مسیر زندگی خویش مینگری، درمییابی که لحظات صداقتت با خداوند و مواضع تقوای تو در خلوت، همان سبب گشایشهایی بود که نجاتت داد و همان منشأ روزیهایی شد که بیآنکه انتظارش را داشته باشی نصیبت گردید.
پس تقوا قیدی که تو را دربند کند نیست، بلکه بالی است که تو را بلند میسازد؛ محرومیت نیست، بلکه تضمینِ بینیازی حقیقی است. چنانکه خداوند فرمود:
وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْرًا
«و هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند کار او را بر او آسان میسازد» (طلاق: 4).
به یاد داشته باش: لازم نیست ببینی روزی یا راه خروج چگونه به تو خواهد رسید؛ کافی است تقوای الهی پیشه کنی، باقی با تدبیر ربانی رقم خورده و هرگز به خطا نخواهد رفت.
