مناجات ۳۷
📖 زمزمههای بیپایان با خدا
مناجات شماره ۳۷: "ای نزدیکتر از تمامِ فاصلهها…"
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خدایا…
گاهی آدمی
در میان جمع است،
اما دلش احساس تنهایی میکند؛
صداها را میشنود،
لبخندها را میبیند،
اما چیزی در درونش
هنوز به دنبال آرامش میگردد.
و در همان لحظهها،
یاد تو
مانند نوری آرام
بر جانش میتابد.
پروردگارا،
چه نعمت بزرگیست
که برای شنیده شدن،
نیازی به بلند سخن گفتن نیست؛
تو نجواهای دل را میشنوی،
پیش از آنکه بر زبان جاری شوند.
تو دردها را میدانی،
پیش از آنکه اشکی فرو بریزد.
خدایا…
به من دلی عطا کن
که در تنهاییها
احساس بیکسی نکند؛
دلی که بداند
تا تو هستی،
هیچ خلأیی
آنقدر بزرگ نیست
که نتوان آن را تحمل کرد.
ای مهربانِ همیشهحاضر،
وقتی از آدمها ناامید میشوم،
مرا به مهربانی خودت یادآور شو؛
و وقتی از خودم خسته میشوم،
رحمتت را به خاطرم بیاور.
مگذار در هیچ لحظهای
فراموش کنم
که تو از هر فاصلهای نزدیکتری.
🕊️ جرقهای برای دل:
تنهایی همیشه نبودنِ آدمها نیست؛ گاهی فراموش کردنِ حضور خداست.
