مناجات ۴۵
📖 زمزمههای بیپایان با خدا
مناجات شماره ۴۵: "ای شنوندهٔ خاموشترین دعاها…"
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خدایا…
گاهی دعا
نه بر زبان میآید
و نه حتی در قالب فکر میگنجد؛
فقط حالتی در دل است
که نامش را نمیدانم،
اما تو آن را میدانی.
پروردگارا،
مرا در لحظههایی که
حتی توانِ خواستن ندارم،
به حالِ خود رها مکن.
تو آن مهربانی هستی
که پیش از درخواست،
میبخشی
و پیش از دانستنِ نیاز،
میدانی.
خدایا…
دل مرا از خستگیِ پنهان آزاد کن؛
از آن خستگیهایی که
نه خواب درمانش میکند
و نه حرفهای مردم.
تنها حضور توست
که میتواند
این سنگینی را سبک کند.
ای مهربانِ بیانتها،
وقتی نمیدانم چه باید بگویم،
اجازه بده
همین سکوت
دعا باشد؛
سکوتی که رو به توست،
و از تو امید میگیرد.
خدایا…
مرا چنان به خودت نزدیک کن
که حتی در خاموشترین لحظهها
بدانم
شنیده میشوم،
دیده میشوم،
و تنها نیستم.
🕊️ جرقهای برای دل:
گاهی عمیقترین دعاها، همانهایی هستند که هیچوقت گفته نمیشوند.
